Poezija: Žica

Linija (bez) kraja
koja se izvukla iz tela,
iz tvog odsjaja.
Tačnije, nije važno da li udisaja ili izdisaja.
Obavijala se oko nerava i ruku.
Kroz prste
i postala mekša
umesto oštre i čvrste!
Linija,
sada bujno drvo, a bila je nežna klica.
I ta ista nit,
u krug povezala
i oslobodila
i zatvorila, maglovita lica.
Žica, rastopila slobodu,
ubedljivo,
kao ptica.
Zagrljeni identitet ne postoji više kao skica!
U prostoru gde zidovi su beli,
koji se na osvetljenu želju
i uzdrhtalu kožu deli
te/se (p)osmatram…
Pogledom pokreneš,
pokretom pogledaš.
Figure sa ocima viču u glas
-nisi jedina osoba, osećaj
i žica!

Autor: Miloš Janjić

Related posts

Leave a Comment